Na het uitspreken van het voornemen een blog te schrijven over uitstelgedrag… kom ik meteen bij een kritiek punt aan….. Want wanneer ga ik dat dan doen? Menigmaal neem ik mezelf iets voor, bijna even zo vaak zijn er legio redenen te bedenken om het nog even niet te doen.. Ik weet mezelf, bewust dan wel onbewust, met redelijk geloofwaardig of ridicule overwegingen zover te krijgen om het voornemen uit te stellen.

Een planning maken is niet zo moeilijk…maar je er aan houden, dat is weer een heel ander verhaal en dat leer je niet persé op school. Althans dat is mij tenminste niet echt gelukt.

Hier echter zo over filosoferend rijst bij mij de vraag waarom ik dit toch elke keer doe? En eigenlijk weet ik dit prima…doorgaans is iets anders op korte termijn makkelijker en aantrekkelijker. Het is zeker geen fenomeen waar alleen ik tegenaan loop. Het lijkt ingebed in onze huidige cultuur en maatschappij. Alles draait om comfort en onmiddellijke behoeftebevrediging: ‘I want it and I want it now’ en wel ‘niet omdat het moet, maar omdat het kan, ‘ om maar even een bekende slogan er in te gooien.

Onze tolerantie voor het verdragen van iets dat oncomfortabel is en ons vermogen voor het uitstellen van behoeftebevrediging lijkt gedaald tot ver onder het nulpunt. Alles kan nu meteen, ‘on demand’, de nieuwste series, 24 uur per dag online winkelen… Heb je ondanks je hippe maaltijdbox toch geen zin om te koken? Laat je eten thuisbezorgen…

Waarom zou ik iets doen waar ik geen zin in heb (belastingaangifte, koken, sporten?).. als er 1001 films wachten om gekeken te worden. En tja of ik het nu of morgen doe, dat maakt ook niets uit, toch..? De connecties tussen onze acties en de gevolgen hiervan zijn vaak weinig tastbaar.

We zijn we ver verwijderd van een leven waar in dit heel anders is. Waar je in actie moet komen om bijvoorbeeld eten op je bord te krijgen. Jagen, verzamelen, hout verzamelen, water halen, vuur maken, villen, eten bereiden… deed je een van deze dingen niet, of lukte het niet…tja dan had je geen of een karige maaltijd. Uitstellen is simpelweg geen optie. En als de jacht niets opbrengt.. dan is in je bed kruipen en heel hard balen geen optie, dan ga je morgen opnieuw een poging wagen!

Hebben we dan nu niet gewoon heel veel geluk dat we gewoon naar de supermarkt of snackbar kunnen en er niet op uit hoeven met pijl en boog..? Nou wees gerust er zijn dagen dat ik me hier gezegend in voel!

Maar toch.. als ik mensen (op facebook nota bene) zie verzuchten dat het drie kwartier….stel je voor 45 hele minuten!! duurt voor hun maaltijd thuis bezorgd gaat worden….dan kan ik me niet aan het idee onttrekken dat een beetje pech met het jagen & verzamelen op z’n tijd wonderen kan doen voor de menselijke weerbaarheid!